Het kerngeleidermateriaal van kabelbomen is doorgaans koper, waarbij zuurstof-vrij koper en vertin- koper de meest voorkomende zijn. Koper wordt veel gebruikt vanwege zijn stabiele geleidbaarheid, goede ductiliteit en weerstand tegen breuk onder buiging en trillingen. Zuurstof-vrij koper is geschikt voor toepassingen die een hoge geleidbaarheid vereisen, terwijl vertind- koper zich richt op het verbeteren van de oxidatieweerstand, vooral in vochtige of hoge- temperaturen, waardoor de levensduur effectief wordt verlengd en veranderingen in de contactweerstand worden verminderd.
Veelgebruikte materialen voor isolatie en buitenste bescherming zijn PVC (polyvinylchloride), PE (polyethyleen), XLPE (cross-polyethyleen) en siliconenrubber. PVC is relatief goedkoop en gemakkelijk te verwerken, waardoor het een gebruikelijke keuze is voor kabelbomen in veel algemene apparatuurtoepassingen. PE en XLPE bieden een betere hittebestendigheid en mechanische sterkte, waardoor ze geschikt zijn voor auto- of industriële apparatuur. Siliconenrubber wordt vaker gebruikt in omgevingen met hoge- temperaturen of hoge- flexibiliteit, zoals kabelbomen rond motoren of interne verbindingen in hoogwaardige- elektronische apparatuur.
De buitenmantel en hulpmaterialen van kabelbomen zijn ook van cruciaal belang, waaronder gegolfde buizen, gevlochten gevlochten mouwen, plakband en krimpkousen. Gegolfde buizen worden doorgaans gebruikt voor bescherming tegen slijtage en druk, terwijl gevlochten gaashulzen prioriteit geven aan treksterkte en esthetiek. Plakband wordt voornamelijk gebruikt voor het bundelen en vastzetten van kabelboomstructuren, en krimpkousen worden vaak gebruikt voor isolatie en afdichting bij verbindingen. De combinatie van deze materialen bepaalt niet alleen de mechanische sterkte van de kabelboom, maar heeft ook rechtstreeks invloed op de stabiliteit en veiligheid ervan in complexe omgevingen.
