De oorsprong van PCBA (Printed Circuit Board Assembly) is terug te voeren op de overgang van vroege elektronische apparaten van "punt- naar- puntbedrading" naar "modulaire circuits". In elektronische apparaten uit het begin van de 20e- eeuw waren circuits voornamelijk afhankelijk van directe draadverbindingen tussen componenten. Deze methode was niet alleen structureel los, maar had ook een lage betrouwbaarheid. Met de ontwikkeling van complexe elektronische systemen zoals radio en radar, begonnen mensen te experimenteren met het gebruik van vaste substraten om circuitstructuren te ondersteunen; dit was het prototype van de printplaat. In de jaren veertig en vijftig waren PCB's volwassen geworden en raakten de processen van het etsen van koperfoliecircuits en het isoleren van substraten wijdverbreid, waardoor de basis werd gelegd voor de daaropvolgende vorming van PCBA.
PCBA ontstond met de ontwikkeling van geautomatiseerde soldeer- en elektronische assemblagetechnologieën. Toen elektronische producten van het laboratorium naar de industriële productie gingen, waren PCB's alleen onvoldoende; het was ook nodig om componenten zoals weerstanden, condensatoren en geïntegreerde schakelingen efficiënt en stabiel op het bord te assembleren. Zo ontwikkelden zich geleidelijk SMT (Surface Mount Technology) en THT (Through Hole Technology). Met name de introductie van SMT maakte het voor geautomatiseerde plaatsingsmachines mogelijk om de installatie van componenten met hoge snelheid en hoge precisie te voltooien, waardoor de productie-efficiëntie aanzienlijk werd verbeterd en PCBA werd gemarkeerd als de standaardvorm van moderne elektronische productie.
